ตอนที่ 6 ไร้จุดหมาย
กินอะไรเล่าเธอถึงได้งามแสนงาม งามล้ำเกินคน
กินอะไรหน้ามลถึงได้งามแสนงาม งามเลิศวิไล
“มารีย์เอ้ย....ตื่นลูกตื่นมารีย์”
เสียงแม่เรียกตะโกนให้มารีย์ตื่นดียามเช้าเพื่อนลงมารับประทานอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวเหมือนทุก
ๆ เช้า มารีย์ตื่นด้วยความงัวเงียรีบอาบน้ำแต่งตัว เขาเปิดฝักบัวเบา ๆ น้ำก็ไหลออกจากฝักบัวสัมผัสกับผิวของมารีย์ทำให้เขารู้สึกสุดชื่นต้อนรับวันใหม่ที่สดใส
หลังจากนั้นมารีย์ก็ได้ออกจากห้องนอนตัวเองเพื่อไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหาร พอถึงห้องอาหารมารีย์ก็เห็นแม่และพ่อเราหล่อมารีย์อาหารบนโต๊ะเต็มไปด้วยของโปรดที่มารีย์ชอบทำข้าวต้มกุ้งผัดผักบุ้งไฟแดง
หมูยอที่อร่อยที่สุดจากนั้นมารีย์ที่เก้าอี้พร้อมรับประทานอาหาร
“แม่อุทานออกมาว่าเฮ้ยนี่มารีย์ลูกแม่จริงหรอทำไมสวยผิดหูผิดตาขนาดนี้แม่จำภาพมารีย์คนเดิมไม่ได้เลยลูกไปทำอะไรมาเหมือนกับแม่ได้ลูกสาวคนใหม่เลยนะ”
แม่พูดด้วยน้ำเสียงสงสัยพร้อมทั้งใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“เสียงเพราะกว่าดังขึ้นเอ๊ะนี่มารีย์แกไปทำอะไรมาทำไมหน้าตาจะเป็นแบบนี้จะใช้ลูกพ่อไหม”
พ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุ พร้อมสีหน้าที่โมโห
หลังที่พ่อพูดเสร็จมารีย์หน้าเสียไปพักนึงแล้วคิดในใจว่าทำไม
ทำไมพ่อต้องพูดเสียงดังและดุขนาดนี้ด้วยแต่มารีย์ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะคิดว่าพ่อคงหวังดีต่อมารีย์
“พ่อคะหนูอยากจะบอกพ่อว่าหนูได้ไปทำตามาค่ะหลังจากที่หนูทำจมูก”
แล้วมารีย์ตอบพ่อด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัว
“แล้วทำไมไม่ปรึกษาพ่อกับแม่ก่อนล่ะก่อนที่จะทำอะไร”
“ลูกเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ไหม”
แม่เอารูปมารีย์ตอนเด็ก ๆ ให้มารีย์ดู
เขามองรูปดูตัวเองอย่างช้าๆ
จากนั้นมารีย์ก็ลูบ รูปถ่ายเบาๆ ทำไม มารีย์ ต้องเกิดมาตัวดำ
ดูแล้วไม่ต่างอะไรจากลูกอีกาตัวหนึ่ง ผมมารีย์ ราวกับฝอยขัดหม้อ
หน้าตาที่ไม่เหมือนชาวบ้านเค้า ทำไมต้องเป็นแบบนี้มารีย์ร้องไห้ น้ำตาไหลออกมาอย่างแรง
“พ่อคิดถึงลูกคนเดิมอ่ะคิดถึงมารีย์คนที่ตัวดำผมหยิก
ถึงเขาจะเป็นแบบนั้นเพราะก็รักและห่วงใยเขาตลอด”พ่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ตอนนั้นมารีย์คิดในใจว่า
มันโหดร้ายขนาดนั้นเลยหรอกับการเปลี่ยนแปลงตัวเองที่จะให้ตัวเองดีขึ้นแต่กลับแย่ลงทั้งครอบครัวตัวเองไม่ยอมรับ
เพราะเพียงแค่เปลี่ยนให้ดีขึ้น ครอบครัวทำไมต้องมองมารีย์แบบนั้นว่ามารีย์เปลี่ยนแปลงแล้วไม่ดีอยากได้มารีย์คนเดิม
เพราะอะไรทำไมพ่อถึงคิดแบบนี้
“ถ้าพ่อไม่มีมารีย์คนเดิมพ่อไม่มีลูกยิ่งจะดีกว่าเลย”
พ่อพูดดิเสียงโหดร้ายและดุดัน
“พ่อมารีย์ขอโทษมารีย์
ไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมารีย์แค่อยากให้ตัวเองดูดีมีจุดยืนในสังคมและให้ทุกคนยอมรับมารีย์”
พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือรพร้อมทั้งน้ำตาใหล
“แต่พอไม่ยอมรับกับลูกคนนี้ลูกที่เปลี่ยนแปลงตัวเอง
จนไม่เหลือตัวตนของตัวเองจนไม่เหลือสิ่งดี ๆ ของตัวเอง พ่อคิดถึงมารีย์คนเดิม พ่อไม่อยากมีลูกคนนี้ออกไป
ออกไปจากบ้านนี้!!!!!!!!!!!!!”
มารีย์ลุกออกจากเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารด้วยความแรงและฟาดจานลงที่พื้นเสียงดัง อย่างแรงจานที่เต็มไปด้วยข้าวกระจัดกระจายเต็มพื้นบ้าน
แล้วมารีย์ก็ได้เดินจากไป
#การเปลี่ยนแปลงไม่ได้มาพร้อมความยินดี…………..
บ่าวคำเลาะ
