ภารกิจที่ 2/1 นินทาความรักของตนเอง

เรื่อง พรหมลิขิต

ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามทุกคนบนโลกนี้เกิดมาต่างมีความรักที่แตกต่างกัน แต่ความรักนั้นก็ทำให้เรามีความสุขแล้วเรามีความทุกข์ได้ในเวลาเดียวกัน และผมก็เป็นอีกคนที่มีความรักเหมือนๆกับทุกคน

ในเรื่องความรักผมถือว่าผมเป็นคนที่โชคดีในเรื่องนี้ไม่มากก็น้อย ไม่รู้เป็นเพราะหน้าตาหรือเสน่หาอันใดมันทำให้ผมมีคนเข้ามาสนใจ พูดคุยอยู่ตลอด ผมก็ไม่ได้ถือตัวหรือหญิงแต่อย่างใดก็พูดคุยกับทุกคนที่เข้ามาเพราะคิดว่ามีคนรักย่อมดีกว่ามีมีคนเกลียด และจุดนั้นผมก็ไม่เคยที่จะคิดจริงจังกับใครเพราะผมโฟกัสในเรื่องการเรียนจนเป็นระยะเวลาผ่านมาหนึ่งปี มันทำให้ผมรู้ว่าเราควรหยุดที่จะคุยเล่นไปวันๆ เราควรโฟกัสในเรื่องการเรียนและเรื่องงานจะดีกว่าเพราะเราก็อายุขนาดนี้แล้วควรที่จะคิดได้และแยกแยะว่าใครจริงจังและไครแค่คุยเล่น

ในวันที่ผมหยุดคุยกับทุกคนเสียงแจ้งเตือน Facebook ก็ดังขึ้น ตึดึง! ผมคิดในใจว่า"ใครอะไรมาคอมเม้นต์อะไรว่ะ" แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิดมีเพื่อนใน Facebook คนหนึ่งแอดเฟรนผมมา และผมก็ได้เปิดเข้าไปดูโปรไฟล์ของเขามันทำให้ผมรู้สึกว่าคนนี้แหละที่ผมตามหามานาน ผมก็ไม่รีรออะไรเปิดเข้าไปในกล่องข้อความแล้วทักไปบอกเขาว่า"รับแอดแล้วนะครับ" หลังจากนั้นเราก็ได้คุยกันมาได้เรื่อยๆจนรู้สึกดี รู้สึกว่าคนนี้แหละใช่เลย เราคุยกันเป็นระยะเวลาหกเดือนศึกษานิสัยใจคอและทัศนคติของแต่ละคน จนมาถึงวันนั้นผมขอเค้าเป็นแฟน ผมตื่นเต้นมากกลัวเค้าไม่รับแต่คำตอบที่ผมได้คือ "อืมยิ้มและพยักหน้า" ผมทำอะไรไม่ถูกอาการตอนนั้นคือหน้าแดงมาก หลังจากนั้นเราก็ได้คบกันเป็นแฟน คนที่เป็นแฟนกันไม่ควรที่จะปิดบังอะไรกันผมก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ทุ่มเทกับความรักและมอบหัวใจให้กับคนที่รัก แต่สิ่งที่ตามมานั่นก็คือพ่อของผมไม่ยอมรับในตัวแฟนผมเค้าคิดว่า"เราเป็นผู้ชายเราต้องเลือกสิ่งที่ถูกต้องนะลูก" จนทำให้พ่อผมไม่คุยกับผมนานพอสมควร และทางพ่อแฟนก็รู้สึกว่าจะไม่โอเคในรักครั้งนี้ของลูกเขา เราเจออะไรมาหลายอย่างทั้งร้องไห้ทั้งเสียน้ำตามาด้วยกันแต่สุดท้ายเราก็ผ่านมันมาได้ ทั้งสองฝ่ายต่างยอมรับ. และเชื่อในการตัดสินใจของเรา

จนมาถึงวันที่ผมแอบนอกใจเค้า และในครั้งนี้เค้าก็จับได้ผมก็ได้พูดแต่ว่า "ขอโทษครับ" มันเป็นประสบการณ์ชีวิตสำหรับคนที่มีคู่อยู่แล้วไม่ควรที่จะนอกใจกันแล้วมันทำให้คนที่เรารักคนที่เราทุ่มเทฉันเสียใจมาก และในครั้งนี้ผมตามรอเค้าอยู่สองสัปดาห์. ในที่สุดเราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิมผมก็บอกกับเขาว่า"ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง" หลังจากนั้นความรักของเราก็มีความสุข เราอยู่ห่างไกลกันมากความห่างไกลนี้มันทำให้เราคิดถึงกันยิ่งขึ้นถึงจะไกลแค่ไหนสุดขอบฟ้าแต่คนเรามันยังรักกันคิดถึงกันนั่นแหละมันคือความรักที่แท้จริง ตอนนี้ก็เป็นระยะเวลาสองปีครึ่งที่เราคบกัน มันคือพรหมลิขิตที่เราได้มาเจอกัน

ความรักไม่มีถูกไม่มีผิดเพราะความรักเป็นสิ่งที่เรานิยามมันขึ้นมาเองกำหนดความรักขึ้นมาเอง จะสุขก็เพราะตัวเราจะทุกข์ก็ตัวเรา